Papërgjegjësia, ky sport kosovar

Flaka Surroi

Artikujt tjerë

• A edhe PTK-në doni me e falë, a?
• Dita historike
• Turp, për kë?
• Revolucionistët
• Habemus Populus*
• Lidershipi
• Kokat e mykura
• Vullneti që mungon
• Vendi i shakaxhinjve
• Mjeshtëria e Thaçit

Sa mirë do të ishte që të papërgjegjshmit dikur të mblidhnin mend e të shërbenin si shembull se si nuk duhet vepruar, duke i hapur rrugë një brezi të ri njerëzish, të pastër dhe të paprishur, që mund të na e sjellin ndryshimin aq të nevojshëm. Sa mirë do të ishte...

Është vetëm 21 vjeç dhe sivjet, mbi supet e veta barti barrën e krejt një shteti që kërkonte me çdo kusht që nëpërmjet figurës së saj të dilte në sipërfaqe dhe që pas shumë vjetësh të bëhej objekt bisede për të mirë – për një sukses olimpik. Presioni mbi të ishte tepër i madh. Ia mbytëm fuqinë duke folur gjithë ditën për të, duke mos menduar për asnjë çast se do të ishte më mirë ta linim rehat që të përqendrohej e të shtendosej... Ndihmuam t’i hapej një varrë, e cila do t’i mbetet vragë përjetë, dhe e cila ia ngufati fjalët të martën, kur KOHA e shpalli “Supersportiste të Vitit”.

Dukshëm e befasuar dhe e prekur, iu drejtua publikut, por fjalët iu ndalën në ajër, sepse e kapluan emocionet, në fakt, e mbyti ndjenja e fajësisë të cilën e shpjegoi kur doli për së dyti për ta marrë, kësaj radhe, trofeun e publikut. Tha diçka si: faleminderit për të gjithë përkrahjen dhe ju kërkoj falje që ju kam zhgënjyer në Londër... porse ju premtoj se do të ketë edhe pjesëmarrje në Rio, e edhe fitore të reja... Me gjithë sinqeritetin e një njeriu të mirë dhe një sportisteje të shkëlqyer, Majlinda Kelmendi nuk la pa falënderuar familjen, miqtë dhe trajnerin e saj për krejt çka kishte arritur deri më tani. Nuk i përmendi institucionet – ato i përmendi trajneri i saj, plot hidhërim, me porosinë e qartë se miqtë dallohen në kohë të liga.

Majlinda po kërkonte falje për një gabim të vogël që ia bëri copë e grimë ëndrrat, që ia shkundi gjithë mundin që ka shkrirë në karrierën e vet që nga fëmijëria, për një pakujdesi që më së shumti i kushtoi vetë asaj... Majlinda, vajza modeste, po kërkonte falje fundja për një diçka që është e saja, por për të cilën kishte ndier përgjegjësi ndaj të gjithëve. Po jepte shembullin të cilin do të duhej ta ndiqnin të gjithëpushtetshmit e Kosovës. Të tregonin përgjegjshmërinë, të cilën ua kanë borxh qytetarëve, për shkak se këta merren me punë që nuk janë vetëm tyret... edhe nëse kjo do të thotë se duhet dhënë dorëheqjen.

Të gjithëfuqishmit në Kosovë bëjnë gabim pas gabimi, e gafë mbas gafe, gjithmonë në kërkim të një fajtori kujdestar. Dhe, kur nisen të kërkojnë falje me gati një muaj vonesë, e bëjnë kështu: “Mua më vjen keq dhe u kërkoj falje gjithë qytetarëve të Kosovës, nuk ka qenë asnjëherë në natyrën time që të shkaktoj shqetësim të qytetarëve. Kam bërë përpjekje gjithnjë që të jem në shërbim të një jete më të mirë dhe një stabiliteti relaksimit të jetës së qytetarëve. Unë të gjithë qytetarëve u kërkoj falje për shqetësimin më të vogël me cilindo veprim që kam bërë. Ndërsa bashkëpunimi im me përfaqësuesit e institucioneve ka qenë korrekt, është korrekt dhe do të jetë korrekt” (Grabovci, shefi i shefave në “Aferën Pronto”). Pra, asnjë fije pendimi për asgjë, as në mendje t’i shkojë se mbase do të ishte etike të tërhiqej për shkak se është bërë alemi ibret me atë nivel të ulët komunikimi. Të tërhiqej madje edhe për këtë deklaratë që e dha para gazetarëve në fillim të javës, për një arsye shumë të thjeshtë: nëse krejt çka ka bërë deri tash (së paku në këta dy vjetët e fundit) janë shërbim për një jetë më të mirë dhe një stabilitet relaksimi të jetës së qytetarëve, a thua si do të dukej ajo që do ta bënte për të kundërtën, pra për instabilitetin dhe jetën më të keqe të qytetarëve?

Por realiteti është tjetër. Njeriu që refuzon t’i kërkojë falje Krasniqit, të cilit së bashku me bashkëbiseduesit e tij ia ka sharë nënën bajagi si shpesh në ato pak minuta përgjimi që na ka rënë t’i dëgjojmë, nuk jep dorëheqje, sepse konsideron se i është bërë e padrejtë që i janë zbuluar “bisedat ndërmjet miqsh”. E nuk i kërkon falje sepse duket se ka krijuar averzion ndaj tij edhe pse e thotë të kundërtën. Thuajse qëllimisht harron se Krasniqi është megjithatë kryetari i Kuvendit, është anëtar i po të njëjtës parti si ai dhe nuk ka dyshim se edhe vota e tij e ka sjellë në atë kolltuk. Dhe si shef i grupit parlamentar të partisë që formon qeveri, duhet të tregojë se ka bile mirësjellje elementare. E nëse ideja e tij është ta heqë atë nga posti i të parit të Kuvendit, atëherë le të bëjë ashtu siç e këshilloi vetë Krasniqi: le t’i mbledhë 80 vota e le ta rrëzojë. Kjo është mënyra, e jo me telefona.

Para dy ditësh më erdhi një porosi në të cilën më thuhej se mediumet tona po bënin gabim se po merreshin me përgjimet, sepse “po e bënim hit të ditës, thuajse Kosova nuk ka me mijëra probleme të tjera”. Në përgjigjen time shpjegoja se vazhdojmë të merremi me përgjime dhe përmbajtjen e atyre bisedave mu përse ato e paraqesin problemin kyç të kësaj shoqërie. Kosova i ka një mijë, madje një milion probleme, sepse udhëhiqet nga klani që më parë shikon si t’i rehatojë dajallarët, sesa të merret me përditshmërinë e cila nxihet dita më ditë, për shkak të papërgjegjësisë së pjesëtarëve të tij, e që për këtë t’u mos u brejë ndërgjegjja asnjë grimë.

Ja sërish shembulli i ministrit të Brendshëm, i cili me këmbëngulje insiston se “...është duke e luftuar krimin përbrenda Ministrisë, sepse aty është vendi ku duhet të luftohet krimi, ngase ma së pari duhet ta pastrojë oborrin e vet, e mandej të dalë jashtë për ta ndjekur krimin”. Kështu siç e thotë ai del se kriminelëve u jep dritë të gjelbër që edhe nja dy vjet (sa i kanë mbetur mandat në ministri) të bëjnë kërdi ku të duan, për shkak se ky së bashku me policinë të cilën e mbikëqyr, nuk do të merret me ta, sepse një herë është i zënë me ata të vetët në Ministri. E të mos harrojmë se Ministria e Brendshme kontrollohet nga PDK-ja që nga viti 2007.

Po ministri po e harron se oborri i tij është e gjithë Qeveria, madje edhe të gjitha institucionet e ndërvarura nga ekzekutivi, dhe se rrethi i krimit është shumë më i gjerë seç pretendon ai. Për më tepër, ai e ka edhe një problem – ka dhënë urdhër që deputetët të largohen me dhunë nga ndërtesat institucionale ku kanë të drejtë të hyjnë kur të duan. E kjo mbase edhe do të mund të interpretohej si pengim i kryerjes së detyrës zyrtare, pra potencialisht do të mund të ishte vepër penale. Për t’i bërë punët edhe më keq, e ka edhe një problem tjetër shumë serioz, kur përpiqet të heqë përgjegjësinë edhe për ikjen e bashkëpartiakut të tij, Zharku – duke ia lënë fajin prokurorisë, ani që urdhrin për arrest e shqipton gjykata, kurse atë e zbaton policia...

Rexhepi po harron gjithashtu se dhomat e dëshmive nëpër stacione të policisë i ka si shosha – dhe se prej aty mund të humbë çfarëdo, pos arit e drogës dhe disa dosjeve komprometuese. Po harron të na tregojë se të gjitha ministritë dhe të gjitha institucionet që paguhen nga buxheti shtetëror janë mbushur me përkrahës të partisë në pushtet që nga koha kur ai ka qenë kryeministër – dhe se edhe kjo përbën punë me të cilën do të duhej të merrej dikasteri i tij.

Dhe duke ditur se nuk mund të lëvizë asnjë hap në drejtimin pozitiv –sepse edhe me dashtë nuk e lënë, sepse krimi është ai që i ka paratë, e paratë janë ato që e sjellin Kosovën, pra për pasojë edhe botën – ai vazhdon të kapet për “luftimin e krimit përbrenda”. Kapet për një fjali që tingëllon qesharake dhe vështirë e qëndrueshme. Çfarë do të ndodhë po qe se ndonjëri nga ata shtatë “miqtë” e Natali Velijajt del të jetë ndonjëri nga bashkëpunëtorët më të afërt të tij? A do të kënaqet me edhe një deklaratë se ja, unë jam i hapur për bashkëpunim, apo është se do të japë dorëheqje, duke na kërkuar falje për dështimin e tij në luftimin e krimit?

Papërgjegjësi jo e vogël është edhe atë që po e tregon Gjykata Kushtetuese në rastin e Bajrush Xhemajlit. Rastësi apo jo, Xhemajli është zyrtar i lartë i PDK-së, dhe ka nisur një procedurë para Gjykatës Kushtetuese që nuk e nis gjithkush, për shkak se ose nuk e di, ose nuk ka para për të paguar avokatë për procedura të gjata. Gjykata Kushtetuese fillimisht merr masë të përkohshme, pa e pasur lëndën në dorë, dhe më pas, një muaj e gjysmë pasi e merr lëndën për të cilën thuhet se është ekstensive, e zgjat masën e përkohshme edhe për tre muaj të tjerë. Duke e lënë në liri njeriun e dënuar me vendim të plotfuqishëm për rrezikimin e komunikacionit publik, për aksidentin që shkaktoi ai, duke e lënë të vdekur një të ri 22 vjeç.

Arsyetimin që e jep Kushtetuesja është se dosja është shumë e madhe dhe se duhet të përkthehet në anglishte dhe serbishte. Po le t’i ketë dosja edhe 500 faqe – me organizim të mirë, dosja mund të përkthehet nga një ekip përkthyesish për maksimum një javë – katër muaj duken të tepërta, dhe madje i tejkalojnë edhe afatet ligjore të shqyrtimit të lëndëve nga Kushtetuesja. Një arsyetim i këtillë teknik është shumë absurd dhe nuk mund të argumentohet as me procedurat e ngathëta të prokurimit e as me madhësinë e dosjes, dhe përkthimin e ngadaltë në një shtet që përkthen lënda gjyqësore që nga viti 2000.

Arsyetimi i parë që ishte shfrytëzuar për t’ia shtyrë Xhemajlit vuajtjen e dënimit kishte qenë problemi shëndetësor, një arsyetim të cilit nuk mund t’i qasen të gjithë... vetëm të kujtojmë se sa gra janë detyruar të lindin në burg, apo sa të tjerë kishin përfunduar nëpër spitalet e burgjeve, ngase kishin hyrë në të të plagosur. Zoti Xhemajli e ka një vendim të plotfuqishëm nga Gjykata Supreme që nga qershori 2012, kurse tash i fiton edhe tre muaj e fiu nga Kushtetuesja, e cila duhet vlerësuar kushtetutshmërinë e vendimit kundër tij, në mos i janë shkelur të drejtat në procedurë. Fakti është se aksidenti që e ka shkaktuar ai e ka pasur për pasojë një vdekje. E ka shuar një jetë që nuk mund të kthehet. Minimumin që do të duhej të bënte është t’i bartte pasojat e veprimit tij të papërgjegjshëm, e mbase të ndiente bile pak keqardhje e turp për atë që e ka bërë.

Edhe pse të fundit në këtë listë, megjithatë janë të parët me performancën e tyre të keqe, zhgënjyese dhe të turpshme – si trup që duhet t’i përfaqësojë interesat e popullit dhe t’i marrë vendimet në të mirën e tij. Anëtarët e Kuvendit, që janë më të privilegjuarit dhe më të përkëdhelurit e kësaj shoqërie, ende e besojnë se janë kategori e veçantë njerëzish dhe insistojnë që ta kalojnë ligjin për privilegjet e veta dhe t’ia sigurojnë vetes hem pensionin e parakohshëm, hem pension suplementar. Për korrektësi, duhet thënë të gjithë, pos deputetëve të “Vetëvendosjes”. Të gjithë mund të shkojnë në pension me 65 vjet moshë dhe të marrin nga 100 euro pension (nëse i kanë mbi 15 vjet pune) – pos këtyre, të cilët kërkojnë me dalë në pension me nga 60 vjet dhe, varësisht se sa mandate na kanë bërë të luajmë mendsh me ta, të marrin pension prej nja 450 deri në rreth 600 euro në muaj.

Marre!

...se në vend se të mendojnë se si ta kontrollojnë një Qeveri, e cila krijon buxhete shpenzuese por nuk krijon vende pune; si ta kontrollojnë një Qeveri, e cila vlon korrupsion e skandale, në vend se të shikojnë se si ta sigurojnë zbatimin e ligjshmërisë – ata preokupohen me rehatinë e tyre. Kjo tregon nivelin e përgjegjësisë që është instaluar nga kasta e politikanëve që e dinë se askush, as gjyqi, nuk mund t’iu bëjë gjë; që e dinë se pavarësisht të gjithave, e kanë fuqinë në duart e veta, dhe mund t’i kontrollojnë krejt; që nisin të besojnë se të këqijat që i bëjnë janë në fakt të mira dhe se popullit po i bëjnë shërbim të mirë.

Sa më ndryshe do të ishin të gjitha po qe se politikanët tanë do të kishin shpirtin dhe sinqeritetin e Majlinda Kelmendit. Sa mirë do të ishte që kur do të gabonin dhe do të na bënin dëm, do të tërhiqeshin në heshtje, të penduar. Sa mirë do të ishte që të shërbenin si shembull se si nuk duhet vepruar, duke i hapur rrugë një brezi të ri njerëzish, të pastër dhe të paprishur, që mund të na e sjellin ndryshimin aq të nevojshëm. Sa mirë do të ishte...

...por, mbase edhe po kërkoj shumë, sepse është edhe mjeshtri e edhe mençuri të tërhiqesh në kohë të duhur – e kjo kastë injorantësh ka treguar se ka mjeshtri e mençuri vetëm për t’i plotësuar aspiratat personale... e besa edhe ato familjare.



flaka@koha.net

Komente (12)Shpërndaje artikullin

• 18:42Judah: Pas Gjibraltarit, minohet rezistenca për Kosovën në UEFA
• 18:30Partia Demokratike mbledh konventën për Shqipërinë e zhvilluar
• 18:21Interpol hedh poshtë kërkesën ruse për Browder-in
• 17:36Certifikohen 41 nënoficerë të FSK-së
• 17:26Balona paqeje në Kabul
• 17:13Presidentja Jahjaga priti kongresistin amerikan Robert Aderholt
• 17:02Arrestime masive të shqiptarëve në Plavë e Guci
• 16:55167 vjetori i lindjes së Naim Frashërit
• 16:37Sot - Dita Ndërkombëtare e fëmijëve të humbur
• 16:26Inspektorati po e mbikëqyrë zbatimin e ligjit për duhanin